کاپیتان کوروتسوچی بود، آره؟
‫بله... البته با شناختی که ازش دارم، باید حالش خوب باشه.
‫درسته...
‫مشکل بزرگتر اینجاست که...
‫... ریاتسوی محیط به حدی پایین اومده که...
می‌شه نوسانات رو از فاصله‌ی خیلی دور حس کرد، نه؟ ...
‫گول‌زنکه...
‫اصلاً نمی‌شه فهمید که دشمن از کجا ما رو هدف گرفته.
‫ولی اگه بخوایم از سرعتمون کم کنیم، ‫مثل اینه که خودمونو در اختیارشون گذاشتیم.
حتماً وحشت کردن، درسته؟
‫البته که ترسیدن... ‫منم بودم می‌ترسیدم.
‫هیچ ایده‌ای ندارن که از کجا هدف قرار می‌گیرن،
‫تازه دارن آدماشونو یکی یکی از دست می‌دن...
‫اونم از یه فاصله‌ی دور.
آخه چطور ممکنه که یکی از این وضع نترسه؟
‫خب، در هر صورت...
‫ما هنوز بعد از دادن این همه زخمی و کشته ‫هیچ سرنخی از دشمن نداریم.
‫اگه یکی تو اون دسته نترسیده باشه...
‫یا خیلی احمقه...
‫من که می‌گم وقتشه که حرکت بعدی رو بزنیم.
‫یا یه بازنده‌ست که حقشه جا بمونه!
‫گاگول! همین الان گفتم که کم‌کردن سرعت ‫ما رو می‌ده لای کار!
دیدمـــــــــــ
‫مهم نیست که یه دسته چقدر زیبا متحد شده باشه...
‫کافیه یه احمق حماقت به خرج بده تا دسته سقوط کنه.
‫من از این دسته‌ها خیلی دیدم.
‫امیدوار بودم که شما شینیگامیا اینجوری نباشین، ولی...
‫بو...
‫دی...
‫دارما...
چی شد...؟
‫سُــــ... از کجا میاد؟
‫ـقوط...
‫کرد!
‫انعطافو برم... ‫عجیب سریعیا...
‫ولی...
‫سلاحتو باختی.
‫حالا نوبت جونته که ببازی.
ارائه شده توسط وبسایت ایران مووی ::. www.IranMov.me .:: ما را در تلگرام دنبال کنید @DBGMovie
‫چی شد؟!
نگو که تا حالا بازیِ «بودی‌دارما سقوط کرد»ـو بازی نکرده بودی؟
چی سقوط کرده؟
‫آه... حدس می‌زدم...
‫انگار با همدیگه تفاوت فرهنگی داریم...
‫راستی، تحت تأثیر قرار گرفتم که تونستی پا به پام بیای...
‫نانائو-چان.
‫این حرفت به نظرم خیلی شبیه تعریف نبود.
‫این سری قضیه خطریه، ‫برو برگرد پیش بقیه.
‫درخواستتو رد می‌کنم.
‫پس لااقل به بقیه بگو که بدون ما برن.
‫متوجه شدم، می‌گم و برمی‌گردم.
‫کاپیتان!
‫اگه تا برمی‌گردم، مرده باشی...
‫پشمای سینه‌ی جسدتو می‌تراشم.
‫تو رو خدا این کارو نکن... ‫اونجوری کسی منو نمیشناسه.
‫ما رو باش...
‫داره بیشتر و بیشتر شبیه لیسا-چان می‌شه.
فیلمتون تموم شد؟
نامردو ببین، مگه چیکار کردیم؟
‫ما اطلاعات تمام نبرداتونو داریم.
‫قدرت زانپاکتوی تو هم...
‫اینه که بازیای بچگونه رو به واقعیت تبدیل کنه.
این حرکتت هم از اون بازیا بود؟
‫هوم.
‫بودی‌دارما سقوط کرد، بازی‌ایه که گرگ بازی، بعد از اینکه ‫ با چشم بسته شعرو می‌خونه، به عقب نگاه می‌کنه.
‫اگه کسی رو در حال حرکت ببینه، اونو می‌گیره.
‫سه تا قانون هم داره.
‫اولیش...
گرگ بازی باید تو موقعیتی باشه که
‫بقیه بتونن به صورت واضح ببیننش.
‫دومیش...
‫اگه بقیه تکون بخورن و گرگ بازی اونا رو بگیره،
‫می‌بازن.
‫سومیش...
‫اگه بقیه بتونن گرگ بازی رو قبل از اینکه گرفتار شن، بگیرن...
‫برنده می‌شن.
فهمیدم... همون شوکولات اینگلسه، ها؟
‫ای بابا... پس شمام یه بازی مشابه دارین.
‫الکی توضیح دادم پس.
‫وقتی شروع کردی به بازی...
‫ریاتسوی آزادشده توسط گرگ بازی تو اون حمله...
‫همیشه برای تو قابل دیدنه.
‫اینجوری تونستی کوتاه‌ترین مسیرو به سمت اون ریاتسو طی کنی
‫تا به گرگ بازی برسی و قبل از اینکه تو رو ببینه لمسش کنی.
‫در همون حال، گرگ مجبوره که یه تصویر خیالی از تو ببینه.
درست گفتم؟
‫این قوانین تو نگاه اول خیلی به نفع تو هستن،
‫ولی اگه گرفتار بشی، می‌بازی.
‫اگه تصویر خیالیتو تشخیص بدم...
‫و خود واقعیتو بگیرم...
‫تو خواهی مرد.
‫باریکلا به تو... خوشم میاد که داستانو زود می‌گیری.
‫خوشت میاد...؟ اشتباه کردی که قانونشو بهم توضیح دادی.
‫دیگه نمی‌تونی این بازی رو بکنی.
‫این حرفو نزن بابا.
‫تا وقتی که دوطرف قوانینو ندونن که نمی‌شه بازی کرد.
‫راستی، اینم هست...
‫اون تصویر خیالی که یکم قبل دیدی واقعاً خیالی نبود.
‫در واقع خود منو دیدی.
چی؟
‫ما به صورت ناخودآگاه به حواس بینایی ‫و ریکاکو برای دیدن اطرافمون تکیه می‌کنیم.
‫تا وقتی که تمرکزمون روی نبرد باشه،
‫بیشترِ بارو می‌سپاریم به ریکاکو و کمتر از بینایی استفاده می‌کنیم.
برای همین ریاتسومو مستحکم و منجمد کردم
‫و اونجا جاش گذاشتم تا منو با خود واقعیم اشتباه بگیری.
مزخرفه... من هیچ‌وقت همچین اشتباهیــــ
‫اشتباه که کردی.
تو فکر کردی من کیم؟
‫با کاپیتان ارشد جوخه‌های 13 گانه طرفی، کیوراکو شونسویی.
‫کاپیتان ارشد ازمون خواست که ادامه بدیم.
‫خیله‌خب! پس بدون اون می‌ریم.
‫درسته! ما باید برگردیم و کاپیتان کیوراکو رو نجات بدیم...!
‫عه؟!
کاپیتان! واقعاً قرار نیست بهش کمک کنیم؟
‫همینجوریشم وقت کم داریم.
‫خب اون که درسته، ولی...
خود تو چی؟
نظر تو چیه، نانائو-چان؟
‫من برمی‌گردم، شما می‌تونین برین.
‫جدی می‌گی؟ ‫پس یه سؤال دیگه...
اگه اوکیتاکه اینجا بود، به نظرت چی می‌گفت؟
‫اگه کیوراکو بگه خوبم، پس خوبه.
‫کارو بسپارین به خودش.
‫اینم از جوابت.
‫حالا که گرفتی، راه بیفت.
‫آه، یه چیز دیگه حالا که به این موضوع رسیدیم...
‫اگه اون پیرمرده گنریوسای پشت سر می‌موند...
اونم بدون شک می‌گفت که بدون من برین، نه؟
‫کاپیتان ارشد بودن یعنی همین.
‫اونا باید محافظ جون افسراشون باشن.
‫بو... دی... دارما...
‫اینجایی.
‫گفتم که... دیگه نمی‌تونی بازی کنی.
‫باریکلا!
‫این اولین بار بود که یکی کاگه‌اونی منو جاخالی داده...
‫اونم تو اولین حرکت!
‫اینم بهت گفتم...
‫ما اطلاعات تمام نبرداتونو داریم.
‫در ضمن...
‫شماها هیچ اطلاعاتی از ما ندارین.
‫فکر کردم جاخالی دادما...
این نامردی نبود که بهم نگفتی؟
‫من هیچ قصدی برای بازی جوانمردانه ندارم.
‫فکر هم نمی‌کنم که گفتنش مردونگی حساب بشه، ولی...
‫به هر صورت بهت می‌گم.
‫اشترن ریتر «ایکس».
‫دِ ایکس اکسیس، لیجه بارو.
‫قدرت من همه‌چی رو سوراخ می‌کنه.
‫جایی برای مفهوم «جاخالی» برای دوری از اون وجود نداره.
سایه دیدی جونم؟
‫اون قیافه داره داد می‌زنه که «چطوری جاخالی دادی»؟
‫ولی نگران نباش... همونطور که گفتی جاخالی ندادم.
‫تو صرفاً به یه ردّ تصویر شلیک کردی.
‫بهش می‌گن «کاگه اوکوری».
‫یه بازیه که باید سایه‌ای که بهش زل زدی رو یه‌جای دیگه ایجاد کنی.
‫وقتی با اون ریکاکوی قدرتمندت بهش خیره شی،
‫ردّ تصویر برجسته‌تری از خودش به جا می‌ذاره.
‫بخش ترسناک بازیای بچگونه اینه...
‫تو هیچ‌وقت نمی‌دونی که کی و کجا قراره شروع شن.
‫مهم هم نیست که چقدر بی‌علاقگی نشون بدی،
‫وقتی که دستتو بگیرن، کار از کار گذشته.
‫باید باهاشون بازی کنی تا جونت در بره.
‫دست تو رو هم که گرفتن از قضا...
پس بیا بازی کنیم تا جونمون در بره، باشه؟
‫حواسپرتی...
فکر کرده بودی اگه بهم نزدیک شی، می‌تونی منو ببُری؟
‫آره. راستش...
‫تو الانشم بریده شدی.
‫فکر کردم دستتم قطع کردم.
‫انگار به اندازۀ کافی نزدیک نشدم.
‫عه...
‫دیاگرام.
‫این تفنگ، کمان منه. ‫از ریشی درست شده.
‫که اینطور...
‫پس برای همین حتی بدون لوله هم می‌تونی باهاش شلیک کنی،
‫و اگه خراب شه، بازسازیش کنی.
‫ولی به همین زودی ‫قوانین رو فراموش کردی.
‫اگه حتی یه لحظه از من چشم برداری
‫و نگاهت به سایه‌م بیفته،
‫هرچیزی که چشمات می‌بینن ‫سایه‌نماهای من میشن.
‫خاطراتتو زنده می‌کنه، ها؟
‫که وقتی که بچه بودی،
‫یه سایه بود که همه‌جا دنبالت می‌کرد
‫و تا حد مرگ می‌ترسوندت!
‫اوه، نه...
‫این دفعۀ سومه.
‫من فقط وقتی دوتا چشمام بازن می‌تونم ‫عنصر پنجم «دِ ایکس-اکسیس» رو اجرا کنم.
‫به عبارت دیگه...
‫تیرهای من بدنت رو سوراخ می‌کنن
‫و بدنم شمشیرت رو سوراخ می‌کنه.
‫که اینطور.
‫میگی که اگه هردو چشمت باز باشن،
‫قوانین من دیگه صدق نمی‌کنن.
‫درسته.
‫در این لحظه، هیچ اسلحه‌ای توی ‫این دنیا نیست که بتونه منو بکشه.
‫وقتی که توی مبارزه در خطرم،
‫فقط برای یه لحظۀ کوتاه می‌تونم چشمام رو باز کنم.
‫اگه در طول کل مبارزه چشمام رو باز نگه دارم، ‫در حق گناه‌کاران نامردی میشه.
‫اوه، جدی؟ ‫پس می‌تونی زود اون چشمتو ببندی؟
‫ولی وقتی که سه بار توی مبارزه ‫چشمام رو باز کنم،
‫فقط اون موقع مجازم که با هر دو چشم باز ‫به مبارزه ادامه بدم.
‫من اولین کوئینسی‌ای هستم که ‫اعلی‌حضرت قدرتش رو بهش اعطا کرده.
‫من شاهکار اعلی‌حضرتم.
‫کسی که از همه به خدا نزدیک‌تره.
‫این که مجبور شم سه بار چشمام رو باز کنم...
‫مطلقاً غیرقابل قبوله!
‫زیلیل.
‫نمی‌تونم تکون بخورم...
‫ولی خدایی...
‫به عنوان کسی که این‌همه مصدومیت داره، خوب می‌تونم بدوم.
‫اگه در لحظه مرده بودم، همه‌چی راحت‌تر بود.
‫کاش اینقدر خرزور نبودم.
‫حتی نمی‌تونم بی‌هوش بشم، ‫چه برسه بیفتم بمیرم.
‫وقتی نانائو-چان اینجا نیست که یکم حرف حساب توی مُخم فرو کنه
‫غر زدن فایده‌ای نداره.
‫نزدیک بود، نزدیک بود!
‫علیرغم زخم‌هات، خوب تکون می‌خوری...
‫ولی...
‫فکر کردی می‌تونی از دست من فرار کنی؟
‫حرفمو واضح نزدم؟
‫هیچ اسلحه‌ای نیست که بتونه منو بکشه.
‫شنیدم.
‫ولی یه تیغۀ کیدویی چطور؟
‫فن 78 هادو: زانگِرین
‫برای همین نمی‌خواستم باهات شاخ به شاخ بشم، کوروساکی ایچیگو.
‫تو مدتی رو توی کاخ سلطنتی گذروندی، مگه نه؟
‫احیاناً اون یارو اوشو بهت تمرینات یا تکنیک‌های عجیبی نداد؟
‫خب که چی که داده باشه؟
‫می‌دونستم. ‫البته، البته.
‫تعجبی نداره که مسمومیت ریشی رو تجربه نمی‌کنی.
‫ولی،
‫حالا که می‌دونم، فقط باید مزه رو تنظیم کنم.
‫چی زِرزِر می‌کنی؟
‫زِرزِر نمی‌کردم. ‫دارم میگم کُشنده‌ست.
‫وای...
‫انتظار هم نداشتم که کیدو بخواد ‫آسیب خاصی وارد کنه...
‫ولی حتی خراشم برنداشت؟
‫پس به آخر خط رسیدن که میگن اینه.
‫و برگشتم به جایی که اول به کاخ سلطنتی رسیدیم...
‫فقط امیدوارم همه تا الان به اندازۀ کافی دور شده باشن.
‫نانائو-چان هم...
‫ببخشید تو رو قاطی این قضایا کردم.
‫وقتشه که از آخر خط...
‫حرکت بعدی رو بزنم.
‫بانکای
‫کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو
‫این ریاتسو...
‫کیوراکو-سانه؟
‫این احساس عجیب چیه؟
‫پس بالأخره خودتو نشون دادی.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫میشه نظرتو بپرسم؟
‫دنیا الان به نظرت چه ظاهری داره؟
‫تاریک و متروکه؟ ‫پر از یأس و ناامیدیه؟
‫که اینطور. پس این کار توئه.
‫این چیزیه که اسمشو بانکای می‌ذارید؟
‫آره، بانکایه.
‫رنگ‌آمیزی دنیا با قبل فرق کرده،
‫ولی اغراقه که اسمشو ناامیدی گذاشت.
‫برای این که...
‫پیامبر خدا هیچوقت احساس ناامیدی نمی‌کنه.
‫ما داده‌ای از توانایی بانکایت نداریم...
‫ولی یه چیزی هست که به قطع می‌دونم.
‫اگه مالک شمشیر بمیره، این بانکای ناپدید میشه.
‫این چیه؟
‫پرده‌ی اول: تامه‌رایکیزو نو واکاچیای
‫زخم‌هایی که روی بدن حریفت باشن...
‫جوری که انگار به اشتراک می‌ذاریشون، ‫روی بدن خودت هم نمایان میشن.
‫ولی متأسفانه... با اون زخم‌ها نمیشه مرد.
‫درمورد چی حرف می‌زنی؟ ‫چه خبره؟!
‫بهت که گفتم. ‫این چیزیه که اسمشو بانکای گذاشتیم.
‫کاتنکیوکوتسو کاراماتسو شینجو.
‫حرف زدن بین پرده‌ها کافیه.
‫لطفاً در طول اجرا سکوت رو رعایت کن.
‫میریم برای پرده‌ی دوم.
‫زانکی نو شیتونه
‫مردی که از زخمی‌کردن دشمنش پشیمون میشه
‫از شرم و خجالت به زمین می‌افته ‫و مبتلا به یه بیماری لاعلاج میشه.
‫و قبل از این که شستت خبردار شه، پرده‌ی سوم...
‫دانگیو نو فوچی
‫اونا که تقدیرشون رو می‌پذیرن...
‫خودشونو به درون آبی که در حال بالا اومدنه می‌اندازن
‫تا این که ریاتسوشون تخلیه شه.
‫نه...
‫...محاله...
‫هرچقدر محکم هم بال می‌زنم...
‫سطح آب ازم دورتر و دورتر میشه.
‫البته که میشه.
‫ما خودمونو انداختیم توی آب، یادته؟
‫هرچقدر دلت می‌خواد بال بزن، ‫ولی دیگه کاریه که شده.
‫ولی اینطورم نیست که نفهمم چه حسی داری.
‫پرت کردن خودت به آب یخ ‫می‌تونه عزمت رو بسنجه.
‫ولی این فقط خودخواهی توئه.
‫چقدر می‌تونی شرم‌آور باشی؟
‫رسوایی مردی که به او قسم وفاداری خورده بود.
‫تنها ترحم او را به آن مرد و این دنیا پیوند زده.
‫اینطور نیست؟
‫ساکورانوسکه.
‫خیلی وقته ندیدمت، اوهانا.
‫اوهانا؟ واقعاً؟
‫خیلی دل و جرأت داری که منو با اون اسم صدا می‌کنی
‫وقتی فقط هر از گاهی باهام بازی می‌کنی.
‫بی‌خیال، اینجوری نباش. ‫متأسفم، اوهانا.
‫می‌بینم که کیمونوت پاره شده.
‫وقتی هنوز کیمونوی یه زن دیگه رو می‌پوشی، ‫همین نصیبت میشه.
‫حقته.
‫مثل همیشه بدجنسی.
‫شاید بدجنس باشم، ولی هنوزم شمشیرتم.
‫تو منو با خوبی و بدیام پذیرفتی...
‫و قسم خوردیم که با هم می‌میریم، مگه نه؟
‫با کی حرف می‌زنی؟
‫فکر کردی این نبرد رو بردی؟
‫فکر کردی می‌تونی منو بکشی؟
‫فکر نکن بانکای یه شینیگامی حقیر می‌تونه منو بکشه!
‫ترحم یه زن واقعاً بی‌رحمه.
‫گوشش رو در اختیار یه مرد شرم‌آور نمی‌ذاره.
‫دور گلوی مردی که عاشقشه...
‫یه نخ سفید خیس از پشیمونی هست.
‫حداقل اجازه بده اون نخ پشیمونی ناجور درهم‌تنیده رو قطع کنم.
‫با این، پرده‌ی آخر رو تقدیمتون می‌کنم...
‫ایتوکیریباسامی چیزومه نو نودوبوئه
‫اگه بتونم سرمو روی پای تو بذارم
‫هر از گاهی بانکای زدن هم همچین بدک نیست.
‫وا!
‫کوتاه بیا.
‫این تنها چشمیه که برام مونده.
‫درست مثل من. چه طعنه‌آمیز...
‫دست تقدیر خوب بلده چطور با یه شینیگامی و شمشیرش بازی کنه.
‫به‌هرحال، خوشحالم که بردی.
‫هی، چت شده؟
‫امروز بدجور مهربون شدی.
‫ساکت، نزدیک بود بمیری.
‫اوهانا...
‫من...